۲۲مه ۲۰۲۵- یک بررسی اخیر که در مجله ی Apollo Medicine منتشر شده است، یک عارضه کمتر شناخته شده از دیابت نوع 2 (T2DM) که تأثیر نامطلوب آن بر سلامت استخوان می باشد، را برجسته کرده است. این بررسی، به رهبری دکترLakshmi Nagendra از گروه غدد درون ریز، کالج پزشکی JSS در میسور، توجه را به این مشاهده ی متناقض جلب کرده است که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 اغلب با تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) طبیعی یا بالا مراجعه می کنند، اما با خطر قابل توجه بالاتر شکستگی مواجه هستند.
دکتر Nagendra، گفت: "این بررسی توجه ما را به یک پارادوکس مهم و اغلب نادیده گرفته شده در دیابت نوع 2 جلب کرد، این که بیماران ممکن است BMD طبیعی یا حتی بالایی داشته باشند، اما همچنان در معرض خطر قابل توجهی برای شکستگی قرار داشته باشند. او افزود که این عدم تطابق در درجه اول ناشی از کیفیت استخوان به خطر افتاده و زوال ریزساختاری استخوان است که علیرغم قرائت های طبیعی BMD، استحکام استخوان را تضعیف می کند.
این مطالعه همچنین توضیح می دهد که عوارض دیابت مانند نوروپاتی، رتینوپاتی و هیپوگلایسمی ناشی از دارو، خطر زمین خوردن را افزایش می دهند و خطر شکستگی را تشدید می کنند. رویکردهای تشخیصی سنتی مانند جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه (DXA) و ابزار ارزیابی خطر شکستگی(FRAX)، که در درجه اول بر BMD تمرکز دارند، ممکن است در تشخیص شکنندگی اساسی استخوان در بیماران دیابتی ناموفق باشند.
دکتر لاکشمی خاطرنشان کرد:"DXA کیفیت استخوان را ثبت نمی کند و FRAX خطر را کمتر از حد واقعی تخمین می زند زیرا دیابت را به عنوان یک عامل مستقل در نظر نمی گیرد."
برای رفع این محدودیت ها، ابزارهای تشخیصی جدیدتر مورد توجه قرار گرفته اند. امتیاز استخوان ترابکولار (TBS)، که از اسکن‌های DXA مشتق شده است، ریزساختار استخوان را ارزیابی می کند و درک جامع تری از استحکام استخوان ارائه می دهد. ارزیابی شکستگی مهره ها (VFA)، یک افزونه ساده DXA، می تواند شکستگی های خاموش مهره ها را که در دیابت نوع 2 رایج است اما اغلب در عمل معمول نادیده گرفته می شود، تشخیص دهد. با این حال، دسترسی به این فناوری ها در بسیاری از محیط های بالینی محدود است. با نگاهی به آینده، نویسندگان از تحقیقات بیشتر برای اصلاح مدل های پیش بینی خطر شکستگی متناسب با جمعیت های دیابتی حمایت کردند. اصلاحات خاص دیابت در FRAX ممکن است به ارزیابی بهتر خطر کمک کند. گنجاندن متغیرهای مرتبط با دیابت - مانند مدت زمان بیماری، کنترل قند خون یاTBS - در ابزارهایی مانند FRAX ممکن است دقت آنها را افزایش دهد. همچنین مطالعات طولانی مدت برای درک بهتر چگونگی تکامل سلامت استخوان در T2DM در طول زمان مورد نیاز است.
دکتر لاکشمی بر اهمیت مراقبت های فردی تأکید کرد و گفت: "مسیرهای درمانی شخصی سازی شده که نه تنها BMD، بلکه کنترل قند خون، مصرف دارو و عوارض میکروواسکولار را نیز در نظر می گیرند، برای پیشگیری مؤثر از شکستگی بسیار مهم خواهند بود."
از نظر مدیریت بالینی، این بررسی غربالگری زودهنگام را برای افراد دیابتی پرخطر توصیه می کند و نه تنها بر مداخلات دارویی، بلکه بر استراتژی هایی برای به حداقل رساندن خطر زمین خوردن نیز تأکید دارد. نشانگرهای ترن اور یا وضعیت استخوان، اگرچه اغلب در دیابت نوع 2 پایین هستند، اما همچنان ممکن است به نظارت بر پایبندی به درمان کمک کنند. در صورت وجود، ادغام ابزارهایی مانند TBS وVFA در ارزیابی های معمول می تواند بیمارانی را که در غیر این صورت ممکن است تشخیص داده نشوند، شناسایی کند. این مطالعه بر نیاز فوری به بازنگری رویکردهای مرسوم به سلامت استخوان در دیابت، فراتر از سنجش تراکم استخوان به تنهایی و در پیش گرفتن یک استراتژی جامع تر و خاص دیابت تأکید می کند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/despite-strong-bmd-fracture-risk-high-in-t2dm-indian-review-urges-better-screening-148736